هر كه جــزمـــن بود از دیــــدارمــان مایوس بودهـمـتـم را رود اگــر مى داشت اقیانوس بود رد شـدى از بیــن مـــا دیوانــگـــان و مـدتـى ست بــحـــثــمـان این است: آهو بود یا طاووس بود؟ خواب دیدم دست هایم خالى از گیسوى توست خـوب شــد بـــا عطر مویت پا شدم، كابوس بود عــطـــر گــیــــســوى رهـــایــــــــى آمـد و آزاد كرد پـادشـاهى را كــه در زنـدان خـــود مـحبوس بود هــر زمـان از عــشـق پرس

بگذار که در حسرت دیدار بمیرم در حسرت دیدار تو بگذار بمیرم دشوار بود مردن و روی تو ندیدن بگذار به دلخواه تو دشوار بمیرم بگذار که چون ناله ی مرغان شباهنگ در وحشت و اندوه شب تار بمیرم بگذار که چون شمع کنم پیکر خود آب در بستر اشک افتم و ناچار بمیرم می میرم از این درد که جان دگرم نیست تا از غم عشق تو دگربار بمیرم تا بوده ام، ای دوست، وفادار تو بودم بگذار بدانگونه ، وفادار ... بمیرم ...

دلم برای کسی تنگ استکه آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد و گیسوان بلندش را به بادها می داد و دستهای سپیدش را به آب می بخشید دلم برای کسی تنگ است که چشمهای قشنگش را به عمق آبی دریای واژگون می دوخت و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند دلم برای کسی تنگ است که همچو کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت و مهربانی را - نثار من می کرد دلم برای کسی تنگ است که تا شمال ترین شمال و در جنوب ترین جنو